เรือสำราญเล่น บาคาร่า สบายเจ้าค่า เอ๊ย

เรือสบายเจ้าค่า เอ๊ย ในเวลาที่ 1 ดำเนินการเมืองนอก จริง จริง หรือเนี่ย
หลังจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย ที่สังคมให้คำจำกัดความว่า “ไฮโซ” และก็”ค่าหน่วยธุระแพง”มาไม่ถึงอาทิตย์ ก็โชคดีได้งานทำ

ไม่รู้จักว่าที่ได้งานทำเร็วมันจะมาจากความเด่นข้างหน้าตาของพวกเรา หรือพวกเราเรียกค่าจ้างรายเดือนไม่แพงวะ ( มีความรู้สึกว่าจะเป็นอย่างข้างหลัง เพราะว่าไม่คำนึงถึงความรู้ความเข้าใจ เพราะว่าไม่มี ฮ่าๆๆ)

แม้กระนั้น ถึงแม้ว่าพวกเราจะได้ความถนัดของ สองภาษา แม้กระนั้นดูราวกับว่า ความชำนาญนั้นก็จะเป็นในระดับภาษาอังกฤษที่กระท่อนกระแท่น กับภาษาประเทศญี่ปุ่นที่บอกออกมาแล้วมันฟังมองแปลกๆแต่ยังไงก็ตาม พวกเราก็เริ่มดำเนินงานที่แรกในบริษัทประเทศญี่ปุ่น ได้สมดังอารมณ์หมาย

แม้กระนั้นอยู่ไปไม่นาน ก็กำเนิดอาการเบื่อๆเนื่องด้วย เกลียดการเป็นล่าม เป็นโซ่ ด้วยเหตุว่า พวกเรารู้สึกตัวเองว่าภาษาของพวกเรา บางทีอาจยังไม่เกร่งเพียงพอ แล้วภาษาประเทศญี่ปุ่นที่เกี่ยวกับช่าง วิศวกรรมเนี่ย พวกเราก็มิได้เข้าใจเลย แล้วก็บวกกับความเฉื่อยชา รังเกียจขวนขวาย

พวกเราก็ไม่ค่อยได้อะไรจากการเป็นล่ามในโรงงานมากเท่าไรนัก นอกเหนือจาก ไปช่วย วิศวกรประเทศญี่ปุ่น เค้าชี้แจงเกี่ยวกับการตำหนิดตั้งแม่พิมพ์ , การปรับปรุงแก้ไขแบบของแม่พิมพ์ ,แปลงสารจากประเทศญี่ปุ่นเป็นอิสระย จากไทยเป็นประเทศญี่ปุ่น (ไอ้ที่พูดว่าแปลงอะ แปลงจริงๆเนื่องจากบางโอกาสพวกเราจะต้องแปลงคำบอกเล่าที่ไม่ผ่าน

กรัมบริษัทว. มาเป็นคำสวยๆ), การชงชาเขียว ,แนวทางการทำวีซ่าของคนต่างประเทศ,นั่งเขียนการสัมมนา, มรรยาทสำหรับในการนั่งในรถยนต์กับนายจ้างที่เป็นชาวญี่ปุ่น ,แปลเอกสาร ต่างๆทั้งหมดทั้งปวงทั้งสิ้นเป็นภาษาประเทศญี่ปุ่น แทบบ้า

ปฏิบัติงานอยู่ไม่นานก็อัปเปหิ ตนเองออกมาจากอาชีพนี้ รวมทั้งย้ายตนเองไปดำเนินงานด้านการตลาด มีชีวิตไปเรื่อยและก็ยังวนเวียนในสารระบบของบริษัทประเทศญี่ปุ่น

จนกระทั่งมาอยู่วันหนึ่ง ได้ยินข่าวว่า เพื่อนซี้สุดเซี้ยวในฝูงคนนึงได้ไปดำเนินการบนเรือ ไอ้พวกเราก็ยังไม่เคยทราบหรอกว่า เรือที่ไปทำหนะเรือ อะไร แล้ว มันไปทำเป็นอย่างไร เปิดหนังสือพิมพ์มอง ตอนนั้นก็จะมองเห็นแต่ว่าเค้ารับบุคลากรเสริฟ Disney เป็น Cruise ของทางอเมริกา และก็จะได้มองเห็นอะไรที่เป็นเรืออยู่เสมอๆแม้กระนั้นก็ยังไม่สนใจมากเท่าไรนัก

รวมทั้งแว่วๆข่าวสารมาอีกว่าเพื่อนฝูงสุดเซี้ยวคนนี้ ได้ลากเพื่อนซี้คนชอบเล่น บาคาร่า  อีกคนไปดำเนินงานบนเรือด้วยกัน รวมทั้งงานนั้นเป็น Dealer หรือภาษาไทยเรียกว่า บุคลากรแจกไพ่บนเรือ พวกเราเลยบางอ๋อว่า เป็นเรือคาสิโน นั่นเอง

แล้วหลังจากนั้นก็มีลางสังเห่า เข้ามาตลอดระยะเวลาเสมือนชี้ให้เห็นว่า เรือโว้ย เรือ เรือสบายโว้ย เรือสบาย แม้กระนั้นคนเขลา เมื่อโง่แล้ว มันก็ยังโง่อยู่โน่น ไม่คิดที่จะทำให้ความรู้สึกโง่เขลามันแน่ชัด ( ที่จริงจะพูดว่าทึ่มก็ได้ แม้กระนั้นไม่ได้อยากเขียน ) กระทั่งทำให้ เรื่องเพื่อนฝูงที่ได้ไปดำเนินงานบนเรือสบาย ก็หายไป เนื่องจากข่าวสารของอีสหายมันก็หายไปตามสมุทรด้วย
จนแล้วจนรอดและก็มารู้อีกครั้งว่าเพื่อนพ้องที่ พาขึ้นไปทำด้วยก็อัปเปหิตนเองออกมาจากการทำงานบนเรือด้วยเหตุว่าทนความอ้างว้างมิได้ แล้วก็เรื่องก็จบไป เสมือนสายลมเป็นวูปๆ

จนถึงมาวันหนึ่ง ….อีกที

กริ๊ง กริ๊ง (โทรศัพท์ ยุค สิบปีกลาย คงจะยังเป็นเสียงนี้ ไม่ใช่ว่ากรูเชยนะโว้ย)

“ จ้ะ หรอ ทีนะโว้ย เนี่ย กรูต้องการจะเชิญมรึงมาปฏิบัติงานกะเรา เอาไม๊ “ สหายสุดเซี้ยว ที่หายไปนานโทรมานั่นเอง

“ งานไรวะครั้ง ขึ้นเรืออะหรอ ไม่เอาอะ กรูไม่ได้อยากต้องการทำในคาสิโน อีกอย่าง อีหนิงมันยังเพราะอะไรได้เลย แล้วกรูจะทำเป็นหรอวะ“ พวกเราตอบ

“ เฮ้ย ไม่ใช่โว้ย “ เพื่อนพ้องคราวรีบแจ้ง

“งานนี้งาน ไฮโซ ก็กิ๊กกรู อะ (ยุคนั้นยังไม่ใช้คำว่ากิ๊กหรอกค่ะ ใช้คำว่าอะไรจำไม่ได้) เค้าต้องการหาคนเป็น พนักงานที่ทำหน้าที่ขายของใน Duty Free แม้กระนั้นกรูอะเช็คมาแล้วงานนี้เป็นบุคลากรของ ดิวตี้ฟรี ประเทศสิงคโปร์ โดยตรงโว้ย มิได้เป็น บุคลากรของเรือ มองมีอนาคตกว่าเยอะแยะ ได้ไปประเทศสิงคโปร์ด้วยโว้ย มรึง มรึงเอง คงจะออกมาเปิดหูเปิดตาบ้าง อีกอย่างกรูจะได้ ฮา สนุกสะเดิด“ เพื่อนพ้องครั้งตอบ

ด้วยความจริง ในขณะนั้น คิดเพียงแค่ว่า อะไรวะ งานอะไร ค่าจ้างรายเดือนเท่าใด แม้กระนั้นที่แน่นอนมรึงจะได้ ฮา ด้วยเหตุว่าฉัน หรอวะ แม้กระนั้นก็ตอบเพื่อนฝูงคราวไปว่า “ เอ้อ ถามแม่ก่อนนะ ว่าอนุญาต หรือไม่ “ อารมณ์หาแนวร่วม แล้วจะโทรไปบอกพรุ่งนี้

คำตอบทายใจไม่ยากขา ด้วยเหตุว่าแม่ก็อนุญาตอยู่แล้ว เป็นโอกาศอันดีที่ลูกจะได้ปฏิบัติงานต่างแดน ถึงแม้ค่อนข้างจะแนวปกคลุมเคลือนิดเดียว แต่ว่าแม่ก็ให้ไป เนื่องจากว่าแม่กล่าวว่า “ ให้ดูแลตนเอง ดีๆนะจะทำอะไร”

โดยเหตุนี้ โครงงานไปดำเนินการต่างถิ่นก็เริ่มเกิดขึ้น พวกเราก็ได้รับการติดต่อจากทางบริษัทที่ประเทศสิงคโปร์ เพื่อทำสัมภาษณ์ในเรื่องของภาษา เป็น การสัมภาษณ์โดยผ่านมือถือ และจากนั้นก็จำไม่ได้ว่าถามอะไรบ้าง แม้กระนั้นที่แน่นอนเพราะเหตุใดภาษาอังกฤษเค้าฟังยากจังวะ แต่ยังไง ก็เอาชีวิตรอดกระทั่งผ่าน

รวมทั้งอีกไม่นาน ก็ได้รับแจ้งว่า ทางประเทศสิงคโปร์จะ ส่งสัญญาว่าจ้างงานมาให้พวกเราอ่าน ถ้าเกิดพวกเราเห็นด้วยก็ให้เซ็นรวมทั้งส่งตัวจริงกลับไป โดยมี ครั้งเพื่อนพ้องสุดเซี้ยวเป็นผู้ฝึกสอนให้

ภายหลังจากได้อ่านข้อตกลง เกือบจะไม่ต้องคิดมาก ทดลองดูเนื้อหา

ตำแหน่ง งาน “Sale Associate” มองสวยงาม แม้กระนั้นแปลเป็นอิสระย พนักงานที่ทำหน้าที่ขายของ … อืมมันก็โอเควะ

มองค่าจ้างรายเดือนเดะ ….“โอว ค่าจ้างรายเดือน ตีเป็นเงินไทยโดยประมาณ สามหมื่น กว่าบาท ไม่รวมค่านายหน้า “ แม่เจ้า เด็กที่เพิ่งเรียนจบใหม่ๆอย่างพวกเราอาจไม่ปลดปล่อยมันให้ผ่านไปกล้วยๆ

“ปฏิบัติงาน เป็นสัญญาว่าจ้าง ปีต่อปี หนึ่งปี พัก สองเดือน “ โอว สบาย ……หรือไม่วะ แต่ว่าสหายทีมันพูดว่า ฮาๆเอาวะ เป็นไงเป็นกัน

ด้วยเหตุผลดังกล่าวไม่ต้องคิดมาก เซ็นกริก Accepted แล้วส่งเอกสารกลับไปประเทศสิงคโปร์ ตอนคอยวันเดินทาง พวกเราก็จัดแจงจัดแจงเอกสาร ไม่ว่าจะเป็น การตรวจร่างกายตามโปรแกรมพื้นที่นู้นบอกมา ทำหนังสือเดินทาง พาสปร์อต รวมทั้ง* ซีแมนบุ๊ค ,ตั๋วเรือบินไปประเทศสิงคโปร์ ขาเดียว ( ด้วยเหตุว่าเที่ยวกลับก็มาพร้อมกับเรือ) โดยทั้งสิ้นทั้งหลายทั้งมวลเป็นการจัดแจงโดยเพื่อนพ้องครั้งแทบทั้งหมด (สบาย จริงๆ)

รวมทั้งไวเสมือนพูดเท็จ พวกเราก็ได้วันที่ควรต้องเดินทางไปประเทศสิงคโปร์ อย่างเร็ว เมื่อเอกสารทั้งหมดทุกอย่างผ่านเป็นระเบียบ ก็เป็นวันที่จำเป็นต้องไปดำเนินการแล้ว

โอย ตื่นเต้น เดินทางเมืองนอกทีแรกในชีวิต มาเล่าก็เสมือนเพื่อน นิดๆเนื่องจากเพื่อนพ้องๆก็มาส่งกัน มานึกขณะนี้ก็รู้สึกฮาๆอยู่ว่าจะไปบอกเพื่อนฝูงให้ไปส่งกรูเพราะอะไรวะ ราวกับข้าจะไปเรียนต่างประเทศเลย

เว้นเสียแต่อารมณ์เกลอๆแล้ว ก็มีแอบมีอารมณ์สลด ไม่มีความรู้สึกอันใด ไหนจะเสียใจพอๆกับการจากแม่กับน้อง จากแฟน (ที่พึ่งรักกันไม่นาน) จากบ้าน รวมทั้งยิ่งเป็นครั้งแรกอีกด้วย ความว้าเหว่มันก็เข้ามาโดยไม่รู้สึกตัว

แต่ว่ามันก็ไม่มากมายพอๆกับความระทึกใจ ที่กำลังจะได้ไปพบกับการเสี่ยงอันตราย และก็ดำรงชีวิตนอกกรอบ ของตนเอง ตั้งแต่แมื่อนาทีนั้นอีกแล้ว

มาแล้วแรง ประเทศสิงคโปร์

*(ในระหว่างที่พวกเราไปปฏิบัติงานบนเรือยุคนั้นหนะ ของที่จำเป็นเพื่มเพิ่มซึ่งคนออกเรือจะต้องมี เป็นSeaman book มีไว้เพื่อทราบดีว่าดำเนินการบนเรือเพียงเท่านั้นอะ แม้กระนั้นไม่รู้จักว่าหน่วยงานอื่นจะเอาไปทำอะไรบ้าง คิดออกว่าไปทำแถวหัวลำโพง แม้กระนั้นยุคนี้ ผู้ใดกันแน่จะไปดำเนินงานบนเรือนอกจากซีแมนบุ๊คแล้ว ก็จะต้องมีใบประกาศนียบัตรการผ่านการอบรม …อะไรซักอย่าง จากพานิชย์กองทัพเรือ แนบไปด้วย เสียเงินเสียทอง เพื่ออะไรไม่เคยรู้)